|
Het uitzicht onder de heldere maneschijn,
Hoe mooi kan deze wereld toch zijn.
De aarde in puin en as,
Zijn we vergeten hoe mooi deze wereld wel was.
Als de zon weer gaat schijnen,
Krijgen we een gevoel dat nooit zou mogen verdwijnen.
Het besef van al het mooi om ons heen,
Brengt ons weer helemaal op de been.
Maar toch heerst er oorlog en wantoestanden,
Het draait toch niet om het veroveren van vrijheid en landen.
Iedereen heeft het recht om hier te zijn en zijn leven te leven,
We zijn vergeten dat we meer moeten geven dan nemen.
Gulzigheid en hebberigheid nemen de bovenhand,
Alles wordt verwoest en zomaar opgebrand.
Dit is in mijn ogen nooit de bedoeling geweest van ons bestaan,
Daarom zijn de natuurrampen in mijn ogen ook van start gegaan.
Tsunami’s die alle negativiteit willen wegspoelen van onze vuile aarde,
Aardbevingen die ons alles afnemen wat wij bestempelen onder echte waarde.
Materiële zaken waar we zo gehecht aan zijn worden ons afgenomen,
De zware bosbranden vernietigen alle krachtige mooie bomen.
Staat er iemand bij stil waarom deze rampen ineens zo opeenvolgend gebeuren,
Nee want de waarheid ligt verscholen achter de vernieling die ze weer terug opfleuren.
De jongeren zo gefrustreerd en agressief dat ze beginnen te moorden,
Zo zelfingenomen dat ze hun hart diep vanbinnen gewoon niet meer horen.
Egoïsme , politiek en heerserij,
wat gebeurd er in godsnaam met onze maatschappij.
Maar na regen komt zonneschijn er komt verandering,
Alleen je levensstijl wordt je eigen belemmering.
Je kan zelf kiezen welke kant je uitwil gaan in het leven,
Maar dat is spijtig genoeg nog niet iedereen meegegeven.
Durven geloven in je eigen dromen en wensen,
Het beste willen en doen voor alle mensen.
Je gaat niet weten wat je gaat overkomen,
Maar op een dag beleef je jou eigen dromen.
|
|
|
Door:
Anke V
Datum:
20/05/10
Tijdstip:
22:22:56
Beoordeling:
0
Aantal Stemmen:
0
Tags:
aarde
dromen
natuur
Beoordeel dit gedicht:
|